🌿 Αγία Παρασκευή στον Αετό μας… ένα πανηγύρι, μια παράδοση, ένα χωριό που επιμένει να ζει 🌿
Υπάρχουν κάποιες μέρες που δεν είναι απλώς ημερομηνίες στο ημερολόγιο. Είναι οι μέρες που κουβαλούν μνήμες, πρόσωπα, ήχους, μυρωδιές και ιστορίες πολλών χρόνων.
Μια τέτοια μέρα είναι και η Αγία Παρασκευή στον Αετό μας. Η μέρα ξεκίνησε όπως πάντα, με την πρωινή Θεία Λειτουργία στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και τη λιτάνευση της ιερής εικόνας, την οποία με ευλάβεια ανέλαβε η συγχωριανή μας Βάσω Λάπα, σύζυγος του Βασίλη Τσιακοβή.
Ακολούθησε η καθιερωμένη πρωινή «βιζίτα» από την ορχήστρα μας, τον Κώστα Αναγνώστου που ήταν στο κλαρίνο, τον Θ. Μουστάκα & Τ. Παπακώστα που ήταν στο τραγούδι,,τον Κ. Γκότζια που επαιζε λαούτο και τον Γ. Πράπα στο ντέφι, που ξεκίνησε από την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και κατέληξε στην πλατεία του χωριού, μεταφέροντας μουσική, ευχές και χαρά.
όπου, με την ευγενική χορηγία του κ. Δ. Σιαναβέλη, στήθηκε ένα όμορφο πρωινό γλέντι, με μεζέδες, τσίπουρο, μουσική, κέφι και χορό.
Μετά την απαραίτητη μεσημεριανή ξεκούραση του χωριού και της ορχήστρας μας, ακολούθησε η καθιερωμένη πανήγυρη της Αγίας Παρασκευής. Ένα έθιμο που τιμά τη μνήμη της Αγίας μας και που κρατάει ζωντανό εδώ και δεκαετίες ένα κομμάτι της παράδοσης του Αετού.
Φέτος, όμως, υπήρχε κάτι που μας λύπησε βαθιά.Το χωριό μας δεν είχε το μαγαζί του.
Δεν υπήρχε ο άνθρωπος που θα άνοιγε καθημερινά την πόρτα του καφενείου, θα έβαζε τον καφέ, θα έστρωνε τα τραπεζάκια, θα υποδεχόταν τον κόσμο. Και μπορεί για κάποιους ένα καφενείο να είναι απλώς ένα μαγαζί…
για ένα χωριό όμως είναι πολλά περισσότερα.
Είναι η πλατεία που ζωντανεύει.
Είναι η καθημερινή συνάντηση.
Είναι η κουβέντα.
Είναι το «καλημέρα».
Είναι οι συγχωριανοί που θα βγουν από το σπίτι για να συναντήσουν την παρέα τους.
Είναι ο επισκέπτης που θα καθίσει να πιει έναν καφέ.
Είναι τα παιδιά που θα μεγαλώσουν έχοντας έναν τόπο να θυμούνται.Και όταν κλείνει το καφενείο ενός χωριού, δεν κλείνει απλώς μια πόρτα. Σιγά σιγά σβήνει ένα κομμάτι από την καθημερινή του ζωή.Αυτή είναι μια μεγάλη πληγή για τον χωριό μας. Όμως ο Αετός έχει κάτι πολύτιμο: τους ανθρώπους του. Και φέτος, όλοι μαζί, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την πανήγυρή μας ζωντανή. Ένα πανηγύρι που κάθε χρόνο περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία. Ένα πανηγύρι που δεν είναι μόνο μουσική και χορός. Είναι το αντάμωμα των ανθρώπων του χωριού, η επιστροφή στις ρίζες μας, η συνάντηση με φίλους και συγχωριανούς που μπορεί να έχουμε να δούμε μήνες ή και χρόνια.Με τη συμβολή του Συλλόγου και με την πολύτιμη βοήθεια συγχωριανών μας, η πλατεία ετοιμάστηκε για να υποδεχθεί το πανηγύρι. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Φώτη Κόγκο, τον Ηλία Τσακάλο, τον Βαγγέλη Μπανταβάνη και τον Χρήστο Τσακάλο, που ανέλαβαν το ψήσιμο και έβαλαν κι εκείνοι το δικό τους λιθαράκι στη γιορτή μας.
Θερμές ευχαριστίες και στον Δήμαρχο Πύλης κ. Μαράβα, και στον κ. Μπόλη για την ευγενική τους προσφορά και την εμπιστοσύνη να μας παραχωρήσουν τη διαχείριση του καφενείου, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε το μαγαζί ανοιχτό αυτές τις ημέρες και να εξυπηρετηθεί ο κόσμος.
Και φυσικά, η βραδιά δεν θα μπορούσε να κλείσει διαφορετικά…Με τα «Κάγκελα».
Όλο το χωριό, σύσσωμο, πιασμένο στον χορό. Μια εικόνα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Ένας χορός που έρχεται από βαθιά μέσα στην παράδοση των Τζουμέρκων και που κάθε χρόνο μοιάζει να μας θυμίζει πως, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, κάποια πράγματα πρέπει να μένουν ζωντανά.Και εκείνη τη στιγμή, μέσα στον κύκλο του χορού, δεν υπήρχαν ηλικίες, αποστάσεις, καθημερινές έγνοιες.
Υπήρχε μόνο ο Αετός.
Ένα χωριό που θέλει να ζήσει.
Ένα χωριό που θέλει να ανταμώνει.
Ένα χωριό που δεν θέλει να ερημώσει.Και ίσως γι’ αυτό τα «Κάγκελα» έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Γιατί στο τέλος τους κρύβεται πάντα μια υπόσχεση:
«Και του χρόνου… πάλι όλοι εδώ.»
Μετά το πανηγύρι, ο Σύλλογος, ύστερα από παράκλησή του προς τον κ. Μπόλη, συνέχισε τη λειτουργία του μαγαζιού μέχρι το τέλος Αυγούστου, προσπαθώντας να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα ενός χώρου που τόσο έχει ανάγκη το χωριό μας.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι βρεθήκατε κοντά μας, σε όσους βοήθησαν, προσέφεραν, συμμετείχαν και στήριξαν αυτή την προσπάθεια.
Γιατί τελικά, ένα χωριό δεν το κρατούν ζωντανό μόνο τα σπίτια του.Το κρατούν ζωντανό οι άνθρωποί του.Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν το χωριό μας, όσο υπάρχει διάθεση να προσφέρουμε και να ανταμώνουμε, έχουμε έναν λόγο να ελπίζουμε.
Γιατί ο Αετός μας αξίζει να έχει φωνές στην πλατεία του, φώτα στο καφενείο του και ανθρώπους γύρω από τα τραπέζια του.
Αξίζει να συνεχίσει να ζει.
Και του χρόνου, να ανταμώσουμε πάλι όλοι μαζί στο χωριό μας.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ.
