Πριν φύγω για τον Καναδά τον περασμένο Μάη, έπρεπε να δω και το βραβευμένο ντοκυμαντέρ του συμπατριώτη μας Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου που προβαλόταν για τρίτη μέρα στην Αθήνα. Η αναφορά μου στη ταινία αυτή ήταν καλοδεχούμενη από τον σκηνοθέτη. Τα λόγια μου για την Πίνδο μας, είναι μια διαρκής διαμαρτυρία.
Το θέμα τεράστιο. Έγραψα στις πρώτες γραμμές: ‘‘Με λίγη τύχη θα ακούσουμε και…. κρότο”. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο κρότος έγινε εκκωφαντικός, γιατί ο βασανισμένος λαός της Αθήνας αγκάλιασε την ταινία. Γιατί νοιώθει αδικημένος με άδειο στομάχι και…τσέπη. Μπορεί η κρίση να μας φέρνει κοντά στα βουνά! Να νοιώθουμε αντάρτες κοντά στα ”γερόδενδρα της Πίνδου”.
Εύχομαι η ταινία, χωρίς κομπασμούς, να φθάσει στις διεθνείς αίθουσες και να ακούσουν την φωνή της Πίνδου, την φωνή της περήφανης Ελλάδας και οι δανειστές και όποιος μας αγαπάει. Όμως η ζωή κυλάει και παίρνει και λίγο την κατηφόρα. Ήδη κάποιοι ”πρωταγωνιστές” της ταινίας έχουν φύγει. Είπαμε η ταινία έχει ζωή έχει και θάνατο.
Και ο κρότος συνεχίζεται. Ποια αυτιά όμως τον ακούνε; Την πρώτη προσπάθεια του σκηνοθέτη την αγκαλιάσαμε και την προβάλαμε στην πλατεία του σχολείου στον Αετό. Καλοδεχούμενη κι ετούτη.
Ο Σύλλογός μας αγωνίζεται για την Πίνδο. Για πόσο; Ελπίζω για πάντα. Τον ρου του ποταμού τον αλλάξαμε, τον ρου της ζωής αυτής δεν νομίζω…
Παντελής Τσάκαλος
*Εδώ στον Καναδά μου λένε: Grocer σημαίνει μπακάλης(όπου μέσα εκεί είναι και τα φρούτα).
Το άρθρο έχει {hits}330{/hits} αναγνώσεις
