Μαθαίνω εδώ στην ξενιτιά, ένα βαρύ μαντάτο από τα Τρίκαλα, πως έφυγε απ΄τη ζωή ένας παλιός παιδικός φίλος και προκομμένος γείτονάς μου, χωριανός, ο Γιώργος Β. Τσιακοβής(Γώγο Βασίλης).
Έτσι μεγαλώσαμε και έτσι καλούμασταν εμείς οι φίλοι του, τότε χωρίς να το ξέρουμε ακολουθούσαμε την Ομηρική παράδοση. Αισθάνομαι την επιθυμία να πω δυο λόγια.
Απ’ ό,τι θυμάμαι τότε πού ξεκινούσαμε τη ζωή μένοντας στην ίδια γειτονιά του χωριού μας, οι μάνες μας μαγείρευαν τα ίδια σχεδόν φαγιά: τραχανά, τα αλευρωμένα λάχανα, τους πλαστούς στις γάστρες, τα κραποκούκια, το λίγο κατσικίσιο γάλα, η μάνα μου η Πανάγιω και του Γιώργου η Αγόρω γιώμοζαν τις βαρέλες τους στην ίδια βρύση στου Κατσινέλι ή στην Μπρούτσου.
Εκεί καλημεριόντουσαν και άλλαζαν κουβέντες για τη φτώχεια, για τα παιδιά τους, τον αγώνα που κάνανε οι άνδρες τους να τα βγάλουν πέρα.
Ο Γιώργος ξεκίνησε μαζί με τον πατέρα του και τα αδέρφια του μ’ ένα μυστρί κι ένα σφυρί στο χέρι να χτίζει σπίτια και τζάκια , να διορθώνουν πέτρινες στέγες, σ’ ολόκληρο το Δήμο Κοθωνίων, γιατί ο πατέρας του ο Βασίλης Σπύρος ήταν αξιόλογος τεχνίτης, μάστορας σ’ όλη την περιοχή.
Αργότερα ο Γιώργος ακολούθησε άλλα συγκοινωνιακά επαγγέλματα με τα φορτηγά και λεωφορεία, όπου ήταν πολύ πιο χρήσιμος και ωφέλιμος σ’ όλη την ορεινή περιοχή των Τρικάλων.
Ο Γιώργος, ομορφονιός, λεβέντης και μερακλής και πρωτοχορευτής γελαστός, ήταν το όνειρο των κοριτσιών του χωριού, μα την καρδιά του την κέρδισε η ξαδέρφη μου Ελένη του Νίκου Καρανάσιου(Μπακούμη), όπου μαζί οι δυο τους έκαμαν μια υπέροχη οικογένεια, δυο αγόρια και μια κόρη και πολλά εγγόνια, όπως μαθαίνω, τουλάχιστον απ’ αυτή την άποψη ΄΄έφυγε΄΄ ευχαριστημένος.
Προσωπικά δεν θα ξεχάσω και πάντα θα θυμάμαι τα πρώτα νεανικά χρόνια εκείνης της εποχής.
Ιδιαίτερα όταν παίζαμε ξερή και κολτσίνα στο μοναδικό μαγαζί του Γεροΐτου στην μικρή πλατεία του Αετού με το στοίχημα να είναι ένα κουτί λουκούμια ή ένα καρπούζι, όποιος θα ήταν νικητής στο παιχνίδι.
Τώρα με λύπη εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην Ελένη και τα παιδιά της και τα εγγόνια της.
Πάντα θα θυμάμαι τον γελαστό λεβέντη απ΄τον Αετό που «έφυγε».
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία το site του Συλλόγου.
ΤΣΑΚΑΛΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ
Το άρθρο έχει {hits}448{/hits} αναγνώσεις
